De Jazzzolder, 5 februari 2009

"The Incredible Jazz Guitar of ...Jimmy Molière
Jimmy is in dezelfde streek geboren als de Jazz, 'la Nouvelle Orléans'. Hij heeft er tot voor een paar jaar gewoond en lijkt er nog maar net te zijn opgestapt uit een creoolse band omdat hij zijn veel te luid klinkende banjo wou inleveren voor een gitaar.
De werkelijkheid is minder lyrisch. Jimmy had door de orkaan Katrina niet veel meer keuze dan te vertrekken. Bovendien heeft hij wel even banjo gespeeld en was hij 'om den brode' begeleider van Fats Domino, Bo Didley en anderen...
Maar in zijn hart is Jimmy Molière een bebopgitarist. Die openbloeide toen hij Wes Montgomery ontdekte en leerde kennen. Jimmy heeft een groot deel van zijn muzikaal leven besteed aan het bestuderen en 'naspelen' van de muziek van Montgomery. Volgens drummer JP Komac doet hij dat vandaag nog steeds.
Hoewel het repertoire dat hij bracht wat ons betreft best wat avontuurlijker had mogen zijn kregen we een staal(tje) van wat een virtuoos vakman en Jazzminnaar zoal kan met een gitaar. Fingerpicking - slaggitaar - fenomenale improvisaties en Fingerspitzengefühl (zo beroert hij de snaren terloops met gestrekte middenvinger en slaat hij ze aan met z'n rechterduim, al dan niet met doorzichtig plectrum).
Bruggelingen Marc Alleyn op piano (was trouwens enthousiast over onze kleine digivleugel), Xavier Rau op contrabas en Jean Philippe Komac op drums zijn oerdegelijke, sobere en zeer toegewijde begeleiders die zich bijna lijken te verontschuldigen als ze (mogen/moeten) soleren.
Een zeer Cool concertje, en we wensen Jimmy veel geluk met zijn plannen om de Duitse Jazzscene te gaan veroveren." (Gi Leoni)

"Vanaf de eerste noten was de toon van de avond gezet; krachtige volle gitaarnoten op hoog volume doorkliefden de zaal, jazz dat wel, maar dan wel doordrenkt van de crying blues, in ieder nummer aanwezig. Jimmy Molière, vroeger gitarist bij legende Fats Domino, heeft in zijn eigen gitaarstijl heel wat invloeden verwerkt gaande van Wes Montgomery over The Meters tot Buddy Guy, en dat zorgde voor een heel kleurrijk en afwisselend programma. Schitterende gitaarsolo's, uitgetekend scherp, vol en duivels warm, funky, bluesy, boppy en jazzy tegelijk. Heel New Orleans is eigenlijk meeverhuisd naar Oostende!
Geruggesteund en in dialoog met de swingende pianist Marc Alleyn, die o.a. zonder probleem de stijvere academische klusternoten van Dave Brubeck omtoverde tot échte swing in Brubeck's eigen nummer Blue rondo à la Turc, dat daarna op wonderlijke wijze verbluesd werd door gitarist Jimmy Molière. Ook Duke Ellington was van de partij met een ongewoon mooi Satin Doll, en Billie's Bounce, waarvan Jimmy Molière zelf niet meer wist van wie dat nummer was... (Hallo! Charlie Parker off course!) Het enige (volledig) bluesnummer in de tweede set beroerde het publiek emotioneel fel en ontblootte nogmaals de duidelijke roots van deze veelzijdige gitarist.
De ritmesectie met bassist Xavier Rau en drummer Jean-Phillipe Komac, zorgde niet enkel voor een piekfijn swingend ritmetapijt, maar ze waren ook beiden solistisch zeer boeiend. Een geweldig concert (al het tweede op rij dit jaar!) hooggeaprecieerd met lang applaus door ons Jazzzolderpubliek..." (Kris)

"Voor een goed gevulde zaal zitten we graag om kennis te maken met de 61 jarige slanke creool aan de warme elektrische gitaar. Hij trekt wel de groep met zijn luide versterker en brengt een allegaartje van bekende nummers waar we niet altijd op komen. We hebben kunnen herkennen 'eleanor rigby' van The Beatles, 'Autumn leaves', het zoete 'in other words' en de Dave Brubeck klassieker met de tempowisselingen 'blue rondo a la turk'; tussendoor nog een bekende Herbie Hancock tune en dan een ballad 'for heaven's sake'.
Toch wel goede begeleiders op drums, digitale vleugel (eindelijk) en contrabas die pas loskomen na de pauze in 'what's new', 'watch what happens' oftewel 'les parapluies de Cherbourg' en verder een lekkere blues in B-flat en daarna wat 'satin doll' en 'Caravan' (bekende tune uit de kwis 'wie van de drie' van vroeger op de Nl -tv.) en nog een 'Billie's bounce' als toemaatje. Toch erg leuk deze aangename gitaarklanken." (michel p) ."

back to the reviews index page